NSV || Navigators Studenten Verenigingen

Getuigenis Mark Hage

Ik kom uit een niet-christelijk gezin. Dat betekent dat ik van huis uit niets heb meegekregen van God of het christelijk geloof. Dat neemt niet weg dat ik fantastische ouders heb en prima ben opgegroeid. Ik heb een leuke jeugd gehad, maar ik merkte wel vrij snel dat ik ontzettend op zoek was naar mijzelf (wie niet?) en naar een doel in het leven. Mijn grootste verlangen in die tijd was om beroepsdrummer te worden, maar omdat ik nog niet klaar was voor het toelatingsexamen voor het conservatorium, wilde ik eerst nog wat anders studeren. Omdat ik ontzettend veel aan het piekeren was altijd, dacht ik bij mijzelf: ‘Dat nadenken gaat me goed af, laat ik filosofie gaan studeren!’

Zo ging ik op mijn 19e filosofie studeren in Utrecht. Daar werd de zoektocht naar mijzelf en een doel steeds intenser, ik voelde mij continue geconfronteerd met vragen als: ‘Wie ben ik?’, ‘Waarom ben ik hier?’, ‘Wat heeft dit allemaal voor zin?’, etc. Het zorgde ervoor dat ik of heel erg aan het piekeren was over van alles en nog wat, of dat ik dat aan de kant probeerde te zetten door flink van het leven te genieten (lees: drinken, uitgaan, etc.). Ik was zo opzoek naar mijn identiteit en een doel in mijn leven, dat ik mijzelf verschillende identiteiten aan ging meten: Mark de drummer, Mark de filosoof, Mark de levensgenieter, etc. Helaas gaf geen van allen mij echt een bevredigend resultaat en bleef ik zoeken naar vervulling.

Indertijd had ik in mijn vriendengroep ook een aantal christelijke vrienden (die bij de Navigators zaten). Ik had niet veel met het christelijk geloof en vond het vaak maar raar en ver van mijn bed staan. Wel interessant vond ik dat ze met dezelfde vragen als ik bezig waren en daar antwoorden op vonden in hun geloof. Op een gegeven moment werd ik door één van mijn christelijke vrienden uitgenodigd voor een Alpha-cursus georganiseerd door de Navigators in Utrecht. Ik had daar niet echt zin in en sloeg de uitnodiging vriendelijk af, maar hij bleef volhouden en vroeg me nog een aantal keer. Uiteindelijk nam ik de uitnodiging aan. Ik wilde het wel eens zien, ik was eigenlijk wel benieuwd en ik wilde graag ontdekken wat mijn christelijke vrienden nu eigenlijk precies geloofden.

De Alpha-cursus bleek ontzettend leuk te zijn. Er hing een hele fijne ontspannen sfeer, leuke mensen, lekker eten en leuke groepsleiders. Ik voelde me serieus genomen en ik kreeg de ruimte om veel vragen te stellen en kritisch te zijn. Ik had hele enthousiaste groepsleiders die veel vertelde over hun persoonlijk belevenissen met God. Bijzonder vond ik vooral het bidden. Hoewel ik niet geloofde in God of bidden, zag ik dat het voor hen (de christenen daar) heel serieus was. Dus hield ik ook mijn ogen gesloten en handen gevouwen. Al met al was de Alpha-cursus een hele fijne eerste ontmoeting met het christelijk geloof en dit smaakte naar meer.

Als vervolg werd de Beta-cursus aangeboden. Tijdens deze cursus zijn we dieper op de Bijbel zelf ingegaan en hebben we het Lucas-evangelie samen doorgelezen. Veel groepsgenootjes gingen door, dus ik had wederom een hele leuke gezellige groep. Het evangelie en God bleven mijn gedachten prikkelen en ik was ook buiten de cursus begonnen met het lezen van de Bijbel en christelijke boeken. Ook praatte ik veel met mensen over het geloof, ik had veel gesprekken met zowel christenen als niet-christenen. Het geloof ging een steeds grotere rol spelen in mijn denken over het leven en over mijzelf.

Een grote verandering vond plaats, toen ik voor het eerst écht zelf ging bidden. Ondanks dat ik altijd veel gebedspunten aandroeg in mijn gespreksgroepjes, had ik nooit echt zelf gebeden. Ik bedacht me dat als ik God echt persoonlijk wilde leren kennen, dat ik ook zelf met Hem zou moeten gaan praten. De eerste keer voelde het ontzettend ongemakkelijk om in het luchtledige te praten. Al stamelend probeerde ik zo goed mogelijk een verhaal te formuleren en zowel God, als Jezus, als de Heilige Geest te noemen in het gebed (want dat hoorde zo dacht ik). Na het bidden bedacht ik me dat ik vergeten was af te sluiten met: ‘In Jezus’ naam, amen.’ Omdat ik niet zeker wist of het gebed nu wel aangekomen was, besloot ik het hele gebed nog een keer te bidden, ditmaal met de ‘correcte’ afsluiting. Hoewel ik zelf niks ervoer, denk ik dat God met een grote glimlach naar me heeft geluisterd. Vanaf dat moment ben ik steeds meer gaan bidden en dit werd gelukkig ook steeds losser en persoonlijker.

Mijn verlangen om God te leren kennen groeide met de dag en steeds meer puzzelstukjes leken op hun plaats te vallen. Hoewel ik zelf geen duidelijk bekeringsmoment kan aanwijzen (ik heb wel 3x het ‘zondaarsgebed’ gebeden), kan ik me nog goed herinneren dat ik, terwijl ik in Utrecht liep en nadacht over het leven, tot de conclusie kwam dat God het antwoord is op al mijn vragen. Vol enthousiasme belde ik dezelfde vriend op die mij had uitgenodigd voor de Alpha-cursus (op dat moment al weer 2 jaar geleden) en zijn we het gaan vieren door lekker uit eten te gaan.

Vanaf dat moment ben ik mijzelf christen gaan noemen en ben ik vol enthousiasme het avontuur met God aangegaan. Ik ontving zo een rust en vervulling bij God. Hij heeft me werkelijk een nieuwe identiteit gegeven en een doel in mijn leven dat écht vervulling biedt. Ondertussen staat mijn leven volop in het teken van het volgen van Jezus!